Գերեզմանոց իմ ներսում: Նրա մասին ոչ ոք չգիտի։ Վրան մոլախոտեր չեն աճում, այստեղ միշտ մաքուր է ու գեղեցիկ…
Ոմանք մեզ դավաճանում են, վիրավորում։ Բայց մենք շարունակում ենք ապրել…
Ես ունեմ ինձ համար թանկ մարդկանց մի փոքրիկ գերեզմանատուն։ Նրանք մահացան «ձևացնելով», բայց ինձ համար՝ ընդմիշտ։ Դրա վրա թաղված է ինձ դավաճանած դպրոցական ընկերուհիս, և իմ առաջին սերը… Երբեմն քայլում եմ ծառուղիներով, կանգնում գերեզմանների մոտ, ծաղիկներ եմ դնում կամ պարզապես անցնում եմ կողքով:
Գերեզմանոց իմ ներսում: Նրա մասին ոչ ոք չգիտի։ Վրան մոլախոտեր չեն աճում, այստեղ միշտ մաքուր է ու գեղեցիկ։ Այստեղ պառկած են ինձ համար թանկ մարդիկ։ Երբեմն փողոցում հանդիպում եմ նրանց, զրուցում ու առաջ եմ գնում։ Դա ինձ չի վնասում: Նրանք մահացած են։ Նրանք չգիտեն այդ մասին, բայց ես գիտեմ: Ես թաղեցի, որ ցավալի ու վիրավորական չլինի, որ փողոցում չշրջվեմ ու զզվելի բաներ չասեմ։ Մահացածների մասին վատ չեն խոսում։
Որքան մոտ է մարդը, այնքան դժվար է թաղել: Նա չի ուզում գնալ գերեզման, թողնել իմ գլուխն ու մարմինը, նա կառչում է կյանքից, ուստի ես պետք է ամեն օր նորովի դնեմ նրան դագաղի մեջ։ Դու կունենաս լավագույն ծաղիկներն ու դագաղը, բայց դու այնուամենայնիվ պետք է պառկես դրա մեջ, կներես: Այսպես ես հանգիստ կլինեմ, այնպես որ դա չի խանգարի:
Կլացեմ, կգամ գերեզման, քեզ երբեք չեմ մոռանա, բայց, կներես, դու մեռար։ Ես շարունակում եմ ապրել…
