Մի իմաստուն ծեր սամուրայ էր ապրում ճապոնական գյուղում: Մի օր նրան մոտեցավ մի երիտասարդ մարտիկ, որը հայտնի էր իր կոպտությամբ ու դաժանությամբ։ Նրա ամենասիրելի տեխնիկան սադրանքն էր։ Նա ջղայնացնում էր թշնամուն, իսկ նա, կատաղությունից կուրացած, ընդունում էր նրա մարտահրավերը, սխալը սխալի հետևից անում և արդյունքում պարտվում մարտում։
Երիտասարդ մարտիկը սկսեց վիրավորել ծերունուն։ Նա քարեր նետեց նրա վրա, թքեց ու հայհոյեց վերջին խոսքերով։ Բայց ծերունին մնաց անխռով և շարունակեց զբաղմունքը։ Օրվա վերջում գրգռված ու հոգնած երիտասարդ մարտիկը թողեց հեռացավ։
Աշակերտները, զարմացած, որ ծերունին այդքան վիրավորանքներ է կրել, հարցրին նրան.
-Ինչո՞ւ չհրավիրեցիր նրան մենամարտի: Դուք վախեցա՞ք պարտությունից։
Ծեր սամուրայը պատասխանեց.
– Եթե ինչ-որ մեկը քեզ մոտ նվերով գա, և դու չընդունես այն, ո՞ւմ կպատկանի նվերը:
-Իր նախորդ տիրոջը, – պատասխանեց ուսանողներից մեկը։
-Նույնը վերաբերում է նախանձին, ատելությանը և հայհոյանքին։ Քանի դեռ չես ընդունում դրանք, դրանք բերողին են պատկանում։
