Ես ու ամուսինս շուտով սպասում ենք մեր երկրորդ երեխային։ Մենք հույս ունեինք, որ համալրման հետ կապված՝ ծնողներս մեզ կտան իրենց բնակարանը, սակայն նրանք չեն ցանկանում դա անել։ Ծնողներս ապրում են երեք սենյականոց բնակարանում, ես մեծացել եմ դրանում և իմ մասն էլ այնտեղ է։ Իմ շնորհիվ իմ ծնողները շուտով երկրորդ թոռ կունենան, բայց նրանք չեն ուզում մեզ բնակելի տարածք տրամադրել, ոչ էլ իրենց թոռների հետ զբաղվել։ Ես ու ամուսինս հույս ունեինք, որ երբ երկրորդ երեխան հայտնվի, ծնողները մեզ կտան իրենց բնակարանը։ Հիմա մենք երեքով ապրում ենք մեկ սենյականոց բնակարանում, բայց հույս ունեինք, որ այն կարող ենք վաճառել և գնել BMW, քանի որ մենք արդեն ունենք պատշաճ վազք ունեցող մեքենա և ժամանակն է փոխել այն։ Բնակարանից բացի ծնողներս ունեն տուն, այն գտնվում է գյուղում։ Անընդհատ առաջարկում եմ, որ գնան գյուղ, որտեղ լռություն է, հանգստություն, կարող են տնային տնտեսություն հիմնել ու թոռներին երես տալ էկոլոգիապես մաքուր մթերքներով:
Ծնողներիս դուր չի գալիս այս գաղափարը: Ասում են՝ տունը ապրելու համար հարմար չէ, փողոցում է զուգարանը, ու պետք է ջրհորից ջուր տանել, իսկ ձմռանը պետք է վառելափայտով տաքացնել։ Նշանակում է, որ նրանց դուր չեն գալիս փողոցի հարմարությունները, իսկ մեզ՝ չորսիս նույն սենյակում ապրելը և հին մեքենան դո՞ւր է գալիս։ Ես արդեն ընտրել էի BMW-ն, որը ցանկանում էի գնել։
Երբ տանը երեխա կա, առանց մեքենայի հնարավոր չէ, քանի որ մանկասայլակով հեռու չես գնա։ Սկեսուրիցս էլ օգուտ չկա, ագահ է ու միայն համաձայնում է փող ծախսել աղջկա վրա, թքած ունի որդու ու թոռների վրա:
Հանուն դստեր՝ նա վաճառել է իր երկու սենյականոցը և իր ու նրա համար մեկ սենյականոց բնակարան գնել, բայց որդուն նույնիսկ բաժին չի առաջարկել։ Իսկ դուստրը տասը տարի է, ինչ ամուսնացած է, բայց երբեք թոռներ չի ունեցել։ Ես պատրաստվում եմ ծննդաբերել իմ երկրորդին, իսկ սկեսուրս ինձ ի՞նչ է տվել դրա համար:
Ես պարզապես չեմ կարողանում պատկերացնել, թե ինչպես ենք մենք հիմա ապրելու այս մեկ սենյակում: Ամեն երեկո ես արցունքներով եմ քնում, իսկ հիմա ինձ նման անհանգստություն չի կարելի։ Ես գնալով ավելի եմ համոզվում, որ արդարություն չկա։
