Դեռ ամուսնությունից առաջ ամուսնացած ծանոթներից լսել էի, որ երբ տղամարդն ամուսնանում է, նրան անմիջապես իր սեփականությունն է համարում ու սկսում ցույց տալ իր իրական դեմքը։
Բայց, ինչպես ցանկացած միամիտ օրիորդ, ես հավատում էի, որ իմ Արմենն այդպիսին չէ։ Նույնիսկ հարսանիքից առաջ նա միշտ այդպես էր նայում ինձ, չէր ուզում վատ խոսք ասել, վախենում էր ինձ վիրավորել, միայն թե ես լինեի միշտ իր հետ։ Բայց ես սխալվեցի, ինչպես բոլոր կանայք։ Ճիշտ է, երբ տղան շահում է տիկնոջ սիրտը, նա իր պարտքը չի համարում ամեն ինչ անել նրա համար։
Արմենը սկսեց վատ խոսել մայրիկիս մասին մեր հարսանիքից մի քանի ամիս անց: Ինչու՞ է նա այդքան հաճախ զանգում ինձ, ինչու է նա գալիս շաբաթը մեկ անգամ: Բնականաբար, ես համաձայնում էի նրա հետ, անհանգստանում էի իմ ամուսնության համար, ուստի մայրիկիս խնդրեցի, որ ինձ հետ չկապվի, զանգահարում էի նրան, երբ մենակ էի։ Բայց սա դեռ ամենը չէր։ Ես հղիացա, մնացի տանը և թողեցի աշխատանքս, քանի որ հղիությունը ծանր էր։ Հետո ամուսինս սկսեց կառչել ինձնից իր պահանջներով՝ ասելով.
«Դու ամբողջ օրը նստում ես տանը և ոչինչ չես անում տան հետ կապված»: Էլի ոչինչ չասացի՝ հղի էի, իսկ եթե ինձ մենա՞կ թողնի։ Աղջկաս ծնվելուց մեկուկես տարի անց ամուսինս սկսեց պահանջել, որ իրեն վերաբերվեմ ինչպես թագավորի։ Երբ նա աշխատանքից տուն էր գալիս, ես պետք է դռան մոտ կանգնեի, նրա համար հողաթափեր մատուցեի, խոհանոցի սեղանին ամեն ինչ պատրաստ դրված լիներ, որ նա տաք, համեղ ուտելիք ուտեր։
Երեխայի համար չի անհանգստանում, այս ամենը կնոջ մտահոգությունն է։ Մի խոսքով, ես ուժասպառ էի: Այսպիսով, ես հավաքեցի իմ իրերը և երեխայի հետ գնացի մայրիկիս մոտ: Ես ու ամուսինս երկու ամիս չխոսեցինք, նույնիսկ աշխատանքի գնալուց առաջ գեղեցկուհի դարձա։ Մի անգամ նա եկավ մեզ մոտ՝ նիհար ու պատառոտված շորերով, ծնկած ներողություն խնդրեց։ Իսկ ես նրան ասացի, որ նա պետք է խոհարարության դասի գնա։ Նա պետք է եփի, մաքրի, եթե ես վերադառնամ։ Ամուսինս համաձայնեց, բայց տեսնենք, թե ինչպես կվարվի:
