Ամենատարածված միանգամյա օգտագործման տոպրակները, առանց որոնց սուպերմարկետում նույնիսկ սոխ չեք կարող գնել, դարձել են տան մաքրության երաշխիք։ Սկեսուրս դրանք հարմարեցրել է, որ ծորակները չլվանա։
Նրան դուր չի գալիս, որ ծորակը կեղտոտվում է նույն արագությամբ, որով լվացարանն է կեղտոտվում: Իսկ ի՞նչ անես։ Աշխատանքի ընթացքում մեկ յուղոտ ձեռքերով ենք դիպչում, մեկ օճառոտ։
Ես այսօր կարտոֆիլ եմ եփել։
Հետաքրքրության համար հաշվարկեցի՝ մինչև բանջարեղենը մաքրեցի, ամանները լվացի` ջուրը քսան անգամ բացեցի։ Իսկ մեր փոքրիկ օգնականնե՞րը։ Նրանք էլ են անընդհատ ինչ-որ բան լվանում կամ կեղտոտում, կպչուն ձեռքերով բռնում են ծորակը։ Խորհրդատուները խորհուրդ են տալիս յուրաքանչյուր օգտագործումից հետո ծորակը սրբել հատուկ շորով, իսկ ո՞վ ժամանակ ունի։ Հաստատ ուրիշ բան է պետք։
Սկեսուրս վերցնում է պարկը։ Անկախ նրանից` գունավոր, թե սպիտակ: Մի փոքր անցք է կտրում, որպեսզի ծորակը դուրս գա։ Կառուցվածքը փակում է թաղանթով և ներքևում գտնվող ազատ եզրերը հանգույցով կապում։ Այսպիսով, այն օգտագործվում է այնքան ժամանակ, քանի դեռ տոպրակը դառնում է ոչ օգտագործելի։ Փոխեւմ է և շարունակում է օգտագործել, իսկ ծորակը նույնիսկ լվացման կարիք չունի: Հանճար՜եղ է։
