Իմ մտերիմ ընկերուհու քույրն ամուսնացավ, երբ նա 30-ն անց էր։ Ամուսինը 9 տարով մեծ է, բայց նրանց միությունն ինձ միշտ շատ բարեկեցիկ ու ներդաշնակ է թվացել։ Եվ վերջերս ես հանդիպեցի նրան, գնացի իր տուն և սկսեցինք զրուցել:
Մարիան և նրա ամուսինը 10 տարուց ավելի փորձում են ժառանգ ունենալ։ Սկզբում հետազոտվում էին, բուժվում։ Հետո բժիշկներն ասացին, որ կարծես թե խնդիրներ չկան, բայց Մարիան դեռ չէր կարողանում հղիանալ։ Նրանք արդեն որոշել էին արտամարմնային բեղմնավորում անել, և այստեղ` ուրախ լուր։
Արդյունքում Ալիսկան ծնվեց, երբ Մերին դարձավ 45 տարեկան, իսկ ամուսինն արդեն 50-ն անց էր։ Այժմ կինը շատ է զղջում իր ուշացած մայրության համար։ Մարիան խոստովանեց, որ Ալիսկան շատ շարժուն է, և ամենուր նրա հետևից հասնելը մեծ խնդիր է: Իսկ նա արդեն առողջական խնդիրներ ունի, վահանաձեւ գեղձն անհանգստացնում է, շատ է հոգնում։
«Երջանիկ հայրիկին» ընդհանրապես հնարավոր չէ ստիպել երեխայի հետ զբոսնել խաղահրապարակում: Նա վախենում է, որ պարզապես կկորցնի փոքրիկին։ Թվում է, թե նա էլ է արդեն ափսոսացել, բայց դա չի խոստովանում։ Մարիան իրեն մեղավոր է զգում դստեր առաջ, բայց նա ոչինչ չի կարող անել այս ափսոսանքի զգացումով։ Ի՞նչ եք կարծում այս ամբողջ իրավիճակի մասին:
