«Արի։ Այսօր ես ուզում եմ համբուրել քեզ…», – տողեր, որոնք լցված են սիրով և փշաքաղեցնում են։

Հոգու ճիչը

Արի

Ես ուզում եմ համբուրել քեզ այսօր։

Երկար -երկար։ Դանդաղ։ Եվ նաև…

Հանգիստ, աչքերիդ մեջ նայելով, բառեր ասել։

Որից հետո տագնապալի է և կրակոտ։

Արի։ Թեյ կպատրաստենք, գինի կլցնենք։

Օղի-վիսկի։ Ի՞նչ ես խմելու այսօր:

Ե՛կ և գրողի ծոցը երկրներն ու ժամանակը։

Արև-ձյուն։ Այդ սառը անձրևը…

Լավ, ի՞նչ տարբերություն ինչ է` ապրիլ-փետրվար։

Քամի-երեկո-հավերժություն-արևամուտ։

Ցավում եմ մինչեւ արցունքներ, հիմար հիստերիկաներ

Ամեն պահը` սպանված, ապրած, ոչ քեզ հետ…

Ես ուզում եմ քեզ այսօր… Աստված իմ:

Ես չեմ կարող քեզ հետ խոսել առօրյա և պարզ բաների մասին…

Արի, խնդրում եմ, պարզապես եղիր ինձ հետ:

Եվ, երևի թե, ինձ չի հետաքրքրում, թե հետո ինչ կլինի ինձ հետ։