Գիտեք, ես կարծում եմ, որ հարաբերություններում շատ կարևոր է առաջնորդվել ոչ թե բարեկեցության նույնիսկ ֆորմալ նշաններով, այլ սեփական զգացմունքներով:
Մեր ուղեղը, իհարկե, հետևում է այն ամենին, ինչ տեղի է ունենում և նույնիսկ լռելյայն հաշվում է, թե ինչ է արվում հարաբերություններում և ում օգտին:
Կան փաստեր՝ ասենք՝ զանգերի, հաղորդագրությունների, ուշադրության և սիրալիրության նշաններ, հոգատարություն և աջակցություն, ջերմություն և մասնակցություն։ Այս ամենը կա, և դա ազդում է մեկ այլ անձի կողմից պահանջված լինելու մեր զգացողության վրա:
Բայց այս դրսեւորումները կարող են նաեւ ձեւական լինել։ Ինչ-որ բան կա, բայց այդ ինչ-որ բանը մեր կողմից ընկալվում է որպես ոչ զգացմունքային, արվում է այն պատճառով, որ ընդունված է, առանց սրտի: Ահա դրանք՝ զգացումները։
Ուղեղը, ի տարբերություն գիտակցության, ընկալում է բոլոր մուտքային տեղեկատվությունը: Նա ինչ-որ կերպ դասավորում է այն, խմբավորում, պահպանում, անցնում ընկալման ֆիլտրերի միջով ու տալիս մեզ հոգեկանի գիտակից մասում։
Այնտեղից մենք եզրակացություններ և մտահանգումներ ենք անում, որոշումներ ենք կայացնում և պիտակներ փակցնում: Բա՛յց։ Ուղեղն ամեն ինչ գիտի։ Այն, ինչ գիտակցության մեջ չմտավ, մնաց անգիտակցական մասում և այնտեղից հիանալի կառավարում է մեզ։
Չգիտես ինչու, բայց կարող ես քեզ համար անսպասելի ինչ-որ բան անել։ Կամ հանկարծ ինչ-որ կասկածներ կհայտնվեն թվացյալ դատարկ տեղում։ Կամ անհարմարություն շփման մեջ: Կամ հանկարծակի, չմոտիվացված գրգռվածություն: Կամ վախ՝ առանց որևէ ակնհայտ պատճառի:
Պատճառները տեսանելի չեն։ Այսինքն՝ դրանք գիտակցության կողմից չեն ընկալվում բլոկների ու ֆիլտրերի պատճառով, բայց ընկալվում են։ Սխալ տոնայնություն, սխալ արձագանք, սխալ խոսքեր, սխալ գործողություններ…
Կամ, ընդհակառակը, այդ խոսքերը, այդ գործողությունները, այդ արձագանքները … Մի քիչ, մի քիչ: Դուք չեք նկատել։ Բայց հիմա ներսում է- պարզ չէ, թե որտեղից է դա եկել, ջերմություն, ակնածանք, համակրանք… Այն, ինչ ձեզ թվում է սենսացիաների մակարդակում, ձեզ չի թվում: Այդպես էլ կա։ Վստահեք ինքներդ ձեզ: Լսեք ինքներդ ձեզ։
