Պատմությունն ավելի շատ ուսանելի է, քան ծիծաղելի։
Հատկապես նրանց համար, ովքեր ընտանի կենդանիներ են պահում և միևնույն ժամանակ մոտիկից են ծանոթանում «կանաչ օձի» հետ։
Թեև Գարա Սալիվանը երդվում է, որ դա այժմ անցյալում է, այնուամենայնիվ դա լավ դաս է:
Ծանոթացեք Գերա Սալիվանի հետ Կենտուկիից: Այսպիսին էր նա վերջերս։
Իսկ հիմա – ահա այսպիսին։
Եվ նա է մեղավոր դրա համար` Դիքսի ծովախոզուկը։
Գերան սիրում է Դիքսիին, և նա էլ է սիրում նրան։ Հատկապես, երբ աղջիկը տուն է գալիս կրակոտ խնջույքից հետո, այնքան էլ սթափ չէ, իսկ ընկերը նրան դուրս է վռնդում հատակին քնելու: Գերան միայն ուրախ է. նրա սիրտը չի խառնում, և նա կարող է գրկախառնվել Դիքսիի հետ: Նրանք սիրում են այդ գործը։
Իսկ ես ի՞նչ։ Ես ոչինչ։
Գոհաբանության օրն էր, երբ Գերան հատուկ շուքով էր նշել, և այդ պատճառով տուն վերադառնալուն պես նա անմիջապես կծկվեց գորգի վրա և սկսեց խռմփացնել։ Առավոտյան գնաց զուգարան և չճանաչեց իրեն։ Ո՞ւր են իմ խոպոպները:
Դե ահա այն, նույն գորգի վրա է
Գերան անմիջապես հասկացավ, որ Դիքսին է օգնել իրեն բաժանվել մազափնջից, բայց վախենում էր, որ կենդանին կուլ է տվել այն։ Իսկ եթե ոչ, ուրեմն խնդիր չկա՝ աղջիկը մասնագիտությամբ վարսահարդար է, նա հեշտությամբ կարգի բերեց իր խոպոպները։ Բայց մտածեց այդ մասին: Խոզը նախկինում երբեք նման բան չի արել, ուստի ո՞րն է պատճառը:
Ոչ, իհարկե, ոչ շփոթության պահին: Դիքսին պարզապես ճաղատ է, ուստի նա նախանձում էր իր տիրուհու մազերին։
Ամեն ինչ համընկնում է. մինչ Գերան թավալվում էր հատակին, վիրավորված խոզը նախանձից կրծեց այնքան, որքան կարող էր: Եվ փաստ չէ, որ նա կանգ կառնի, ուստի պետք է երկու եզրակացություն անել։ Նախ, թողնել խմելու գործը: Երկրորդ՝ առանձին քնել խոզուկից։
