1990-ականների վերջերին Դեթրոյթում էլեկտրական մի ընկերությունում աշխատում էր մի երիտասարդ մեխանիկ՝ շաբաթական 11 դոլարով:
Նա աշխատում էր օրական 10 ժամ, իսկ երբ տուն էր գալիս, հաճախ մինչև կեսգիշեր աշխատում էր իր սարայում՝ փորձելով նոր տեսակի շարժիչներ հորինել։
Նրա հայրը գտնում էր, որ տղան ժամանակ է վատնում, հարևանները նրան խելագար էին անվանում, ոչ ոք չէր հավատում, որ այս զբաղմունքից որևէ արժեքավոր բան դուրս կգա:
Ոչ ոք բացի իր կնոջից…
Նա օգնեց նրան աշխատել գիշերները՝ մի քանի ժամ գլխավերեւում պահելով կերոսինի լամպը։
Նրա ձեռքերը կապտում էին, ատամները ցրտից խփում, նա անընդհատ մրսում էր, բայց… Նա այնքան էր հավատում իր ամուսնուն:
Տարիներ անց սարայից աղմուկ լսվեց։ Հարևանները տեսան խելագարին և նրա կնոջը, ովքեր առանց ձիու, միայն սայլով գնում էին ճանապարհով։
Էքսցենտրիկի անունը Հենրի Ֆորդ էր։
Երբ Ֆորդից հարցազրույց վերցնելով՝ լրագրողը հարցրեց, թե ով կուզենար Ֆորդը լինել մեկ այլ կյանքում, հանճարը պարզ պատասխանեց.
– Ցանկացած մեկը, միայն թե կինս կողքիս լինի։
