Երբ վերադառնում էի Չինաստանից, անընդհատ ինչ-որ բանով զարմացնում էի սեփական ընտանիքիս։
Մայրս դեռ դիմանում է իմ նոու-հաուին, բայց տատիկս կարծում է, որ տանիքս թռել է օտար լեզուների հողի վրա։
Ասացինք՝ բոլորի նման գնա հաշվապահություն սովորի, չէ, քիթդ խոթեցիր չինարենի մեջ։ Ո՞վ չի խելագարվի: Ահա, մոռացել ես սպունգը սառցախցիկում, ապրեցինք։
Այդ նա էր ինձ հյուր եկել և սկսեց, իր սովորության համաձայն, ստուգել, թե արդյոք ինչ-որ բան փչացե՞լ է թոռնուհու սառնարանում, թե՞ ամեն ինչ թարմ է:
Բայց ես սպունգը դիտմամբ եմ պահում սառցախցիկում, քանի որ Չինաստանում ես բազմիցս տեսել եմ, թե որքան լավ է օգնում այս պարզ բանը։ Իհարկե, ոչ սննդի հարցում։
Իսկ կապտուկների կամ քերծվածքների դեպքում շատ ավելի հարմար է սառցախցիկից սառած սպունգ հանելը, այն երկար է պահպանում սառնությունը։ Եվ կարիք չկա զոհաբերել պելմենիի մի տուփ, որոնք տաք պահելու դեպքում կպչում են իրար։
Պարզապես նախապես թրջեք սպունգը, քամեք ավելորդ խոնավությունը և սառեցրեք այն պոլիէթիլենային տոպրակի մեջ։
Մեկ այլ տարբերակ է տեղադրել չոր սպունգ, որտեղ բանջարեղենն ու մրգերն են դրված:
Եթե դրանք հակված են փչանալու և խոնավության, սպունգը կհավաքի ավելորդ խոնավությունը, ձեր գազարները կմնան կատարյալ վիճակում։ Քամեք այն ամեն երկու օրը մեկ և կերեք բանջարեղեն՝ առանց նեխման նշույլի։
Իսկ եթե այն թրջեք սոդայի լուծույթի մեջ՝ սոդայի և ջրի մոտ մեկ երրորդը, այն նաև տհաճ հոտեր կհավաքի։ Խոնավացրեք, քամեք ավելցուկը և դրեք դարակի վրա ինչ-որ տեղ: Եթե ակտիվացված ածխի հաբերի համար դրա մեջ նաև փորվածք անեք, հոտերն ամբողջությամբ կչեզոքացվեն։
