Գիտե՞ք, ամբողջ կյանքում ես ինձ համարում էի քաղաքավարի և ոչ կոնֆլիկտային մարդ և փորձում էի լավ հարաբերություններ պահպանել իմ հարևանների հետ։
Սակայն ամեն ինչ փոխվեց տարածքում նոր հարեւանի հայտնվելով։
Մեր հողատարածքների միջև դեռ ցանկապատ չկար, և հարևանս խնդրեց ինձ մի քիչ տեղ տալ տախտակներիս տակ։
Բանն այն է, որ լավ սեւ հող էին բերել նրա համար, որը նա չէր ուզում փչացնել։ Դե, լավ, չափսոսեցի մի փոքրիկ անկյուն առանձնացնելու համար։
Բայց այնպես եղավ, որ ստիպված էի մի երկու շաբաթով մեկնել աշխատանքի, իսկ երբ վերադարձա, ուղղակի ապշած էի կատարվածից։
Տանս դիմացի գրեթե ամբողջ ազատ տարածքը լցված էր տախտակներով, շինանյութով պարկերով և շինարարական աղբով։
Պնդումներին ի պատասխան՝ իր դժգոհությունն է հայտնել նաև հարևանը, ասում է` իր շինարարությունը շարունակվում է, իսկ ի՞նչ է, ափսոսո՞ւմ եմ։
Ես որոշեցի պայքարել հարևանիս հետ իր մեթոդներով։ Զգուշացրեցի, որ եթե տախտակները չհանի, դրանք կօգտագործվեն իմ բաղնիքի վառելափայտի համար։ Սակայն հարեւանս չարձագանքեց իմ խոսքերին։
Մարդկանց մի կատեգորիա կա, որ քաղաքավարությունը թուլության հետ են շփոթում։
Սա, ըստ երևույթին, վերաբերում էր նաև իմ հարևանին։
Դե, մի երկու օր սպասելուց հետո ես նոր բենզասղոցը հանեցի ու սկսեցի վառելափայտի համար տախտակներ սղոցել։ Հարեւանը 10 րոպեից հայտնվեց ու սկսեց բղավել, որ ոստիկանություն կկանչի։
Ես պատասխանեցի, որ կարող է զանգահարել, տախտակները իմ տարածքում են, և նրա անունով չեն գրանցված։ Թող ոստիկանությունը պարզի, թե ինչն է սխալ։
Հարևանս շտապ նահանջեց, և ևս 5 րոպե հետո աշխատողներ ուղարկեց, որոնք անմիջապես մաքրեցին իմ տարածքը շինանյութից և բեկորներից:
Երբևէ բախվե՞լ եք հարևանների նման լկտիության: Իսկ ինչպե՞ս եք կարողացել դա հաղթահարել։ Խնդրում ենք կիսվել ձեր փորձով մեկնաբանություններում։
