Նա իր տունն անվանում է խելագար և նույնիսկ համաձայնում է, որ կախվածություն ունի… Ի վերջո, օրերս Մենդին հիվանդանոցից եկավ իր տասներկուերորդ երեխայի հետ: «Ամենայն հավանականությամբ, սա վերջինն է…»,- ասում է նա, բայց արդյո՞ք դա իսկապես այդպես է։
«Կարե՞լի է դա անվանել կախվածություն: Ես կարծում եմ, այո։ Եվ ես դա հասկացա, հենց որ ծնվեց իմ առաջնեկը»,- ասում է նա։
Երբ Մենդին 16 տարեկան էր, նա ամուսնացավ: Նա և իր ամուսինը շատ ընդհանրություններ ունեին, օրինակ այն, որ նա նույնպես միշտ երազում էր մեծ ընտանիքի մասին։
«Չի կարելի ասել, որ բոլոր 12 հղիությունները պլանավորված են եղել, բայց հաստատ յուրաքանչյուրը ցանկալի է եղել»,- վստահեցնում է կինը։
Թվում է, թե այսքան երեխաներ ունենալով՝ կինը պետք է դրան վերաբերվի որպես սովորական և պարզ բանի։ Բայց Մենդին ասում է, որ ամեն անգամ շատ է վախենում ու անհանգստանում, քանի որ ոչ ոք չի կարող իմանալ, թե ինչպես ամեն ինչ կդասավորվի։ Եվ սկզբի օրերին, նոր-նոր ծնված երեխաներով, ա՜խ ինչ դժվար է:
«Առաջին 12 շաբաթների ընթացքում ես սարսափելի հոգնած էի: Երեխան անընդհատ ուշադրություն էր պահանջում, բայց ոչ ոք չէր չեղարկել իմ տնային գործերը։ Արդյունքում ես գնացի քնելու միայն գիշերվա ժամը 2-ին», – ասում է Մենդին:
Իհարկե ընտանիքում արդեն կան չափահաս երեխաներ, ովքեր ուրախ են օգնելու, կարող են ավլել և փոշեկուլով մաքրել ինչ-որ տեղ, կախել լվացքը կամ պատրաստել պարզ ուտելու բան: Բայց տանը, բացի տասներկու երեխաներից, կան նաև կատուներ և շներ, ուստի այն ավելի շատ նման է գժանոցի:
Ուրեմն ինչո՞ւ Մենդին և նրա ամուսինը չբավարարվեցին երկու կամ երեք երեխաներով։
«Սա առաջին հանդիպման կախարդական պահն է։ Ինն ամիս դու նրան զգում ես քո ներսում, զգում ես նրա շարժումները և վերջապես տեսնում ես նրա դեմքը»,- խոստովանում է նա:
Բայց այս անգամ Մենդին ասում է, որ տասներկուերորդ երեխան հաստատ վերջինն է։ Ճիշտ է, նա նաև այդպես էր ասել յոթերորդից հետո…
Բայց ընտանիքի հայրը վաղուց ասել է, որ ինքը տրամադրված է առնվազն քսանի:
