Ամուսինները սպառվել են, հոգնել միմյանցից:
Իսկ ամեն ինչ այնքան լավ սկսվեց:
Նրանց միջև եղած տարբերությունը 10 տարի էր, կինը մտածեց` ոչ մի կերպ չի լինի։
Պատանի է։
Բայց երիտասարդը պնդեց, երբեմն նա ծաղիկներով ժամերով սպասում էր, հետո նրան աշխատանքից ուղեկցում: Նա մտածեց. Լավ, ինչու՞ իրեն թույլ չտալ մի փոքր սիրավեպ: Արդյո՞ք նրա տարիքն է հրաժարվել տաք երիտասարդ երկրպագուներից:
Նրանք միասին այնքան լավ էին զգում, որ նա ծիծաղեց` հիշելով իր վախերը: Նրանք չէին ձանձրանում ո՛չ տանը, ո՛չ երեկույթին: Նրանք աջակցում էին միմյանց և սիրում էին նույն բանը:
Երբ հղիություն հաստատվեց, երկուսն էլ ուրախ էին։ Նա արդեն գլխովին սիրահարված էր, երեխան երջանկություն էր թվում, իսկ նրա առաջնեկը նվեր էր երկնքից: Նա հնարավորինս հոգ էր տանում հղիության մասին:
Երեխան ծնվել է ժամանակին, առողջ, հայրիկի պես ականջներով:
Բայց եռանդուն։
Նա թույլ չէր տալիս, որ ծնողները բավականաչափ քնեն, ցանկացած պատճառով սկանդալ էր ստեղծում։ Մայրը հոգնածությունից ընկնում էր` սպասելով օգնություն ամուսնուց, իսկ նա երազում էր, որ տուն գալիս ոտքը կոտրի: Պարզապես հիվանդանոցում ինչ -որ տեղ քնելու համար։
Տանը նա համբերատար օգնում էր, չէր վիճում, բայց ավելի ու ավելի մռայլ էր դառնում: Մինչև մի օր նա ասաց.
- Այլևս չեմ կարող դիմանալ, հասկացա, որ դա ինձ համար չէ: Ուզում եմ հեռանալ, կներես …
Նա չվիճեց։ Ուժ չկար:
Նա նրան թույլ տվեց հավաքվել, նա միայն հարցրեց, թե արդյոք նա ցանկանում է վերջնականապես անհետանալ, թե՞ տեսության կգա իր որդուն: Արդյո՞ք նա կօգնի նրան գոնե երբեմն: Մտադի՞ր է վճարել ալիմենտ։
Երիտասարդ հայրը շրջեց հայացքը.
- Գիտես, որքան է իմ աշխատավարձը, քանի դեռ ես չեմ հաստատել իմ կարիերան, ես կխնայեմ իմ վրա։
Նա գիտեր: Կինն արդեն կարիերա է արել, նրա փողը բավական էր նրանց համար: Բայց ի վերջո, դեկրետի մեջ է հիմա, երեխա կա, ի՞նչ անել դրա հետ:
Ես ժամանեցի աշխատանքի վայր, ասացի պետին. Նախկինից սպասելիք չունեմ, օգնություն խնդրելու տեղ չունեմ: Ի՞նչ կարող է նա անել ընկերության համար:
Հեռավարն օգնեց:
Մանավանդ բոլորին փոխանցվում էին, իշխանություններն արդեն սովոր են նոր ձևաչափին: Նրանք մայրիկին տվեցին մի փունջ փաստաթղթեր, միայն աշխատիր։ Իսկ հարևան տատիկը թոշակին չնչին հավելավճարով մեծ սիրով նստում էր որդու հետ։
Մի խոսքով, ես դուրս եկա այդ վիճակից, հարմարեցրի կյանքս և նույնիսկ փող խնայեցի:
Մինչև նախկինիս հայտնվելը:
Նա դեռևս բավական գումար չուներ, և նաև կնոջ պակաս ուներ: Եկավ ու գիշերեց: Նա հեռանում էր, երբ ուզում էր, պաշտոնապես ամուսնալուծված էինք: Սկզբում կինը կառչեց. Որդուն հայր է պետք: Բայց նա հանգստացավ, ավելի ուշադիր նայեց։ Իսկ ինձ պե՞տք է այդպիսինը:
Նա դեռ ալիմենտ չի վճարել, ինքը ոչինչ չի բերում: Փոխարենը նա գիշերեց` սառնարանի պաշարներն ուտելով։
Նա ասաց.
- Սա ինձ համար չէ: Ես էլ չեմ ուզում, մի արի: Խոսիր որդուդ հետ, բայց ձեռք մի տուր ինձ:
Չգիտի՝ կգա՞, թե՞ ոչ: Հուսամ՝ նա մի օր կհասունանա:
