Փոքրիկ Զաքարին ծնվել է ոչ այնպիսին, ինչպիսին մյուս երեխաները: Բանն այն է, որ երեխայի դեմքին հայտնաբերվել էր հսկայական գոյացություն, որը ծածկում էր նրա աչքերը և քթի մի մասը։
Դեռևս հղիության ընթացքում Զաքարիի ծնողները իմացան, որ երեխան զարգանում է պաթոլոգիայի հետ: Այնուամենայնիվ, ոչ ոք չէր սպասում, որ գոյացությունն այդքան մեծ կլինի: Սկզբում բժիշկները չէին կարողանում հասկանալ ուռուցքի բնույթը, միայն հետազոտությունից հետո պարզ դարձավ, որ սա խանգարման շատ հազվագյուտ ձև է` «էնցեֆալոցելե»:
Էնցեֆալոցելեի դեպքում ուղեղի նյութի մի մասը չի զարգանում գանգուղեղի ներսում, ինչպես և սպասվում էր, այլ դրանից դուրս: «Արտահոսքը» կարող է տեղի ունենալ գանգի բնական բացվածքների միջոցով, կամ եթե այն ճիշտ չի զարգանում (թերի գերաճ), ինչպես եղավ Զաքարիի հետ:
Բժիշկները կարծում էին, որ երեխային պետք է վիրահատեն, քանի որ էնցեֆալոցելեով ամենափոքր վնասվածքներից ուղեղի վնասման մեծ վտանգ կա: Քսաներկու փորձառու վիրաբույժներ «կախարդեցին» երեխայի վրա, որոնցից ոմանք հատուկ դրա համար էին ժամանել հիվանդանոց:
Երբ վիրահատությունից հետո մայրն իր գիրկն առավ փոքրիկ Զաքարիին, նա չկարողացավ զսպել զգացմունքները: Կինն ուրախ էր, որ վերջապես տեսավ որդու աչքերն ու դեմքը: Երեխան մի քանի ամիս ընտելացավ իր «նոր» քթին` ժամանակ առ ժամանակ դիպչելով դրան զարմանքով:
Այսօր փոքրիկ Զաքարին ոչնչով չի տարբերվում իր հասակակիցներից, նա մեծանում է որպես ամենասովորական ակտիվ և կենսուրախ տղա: Մաղթում ենք նրան քաջառողջություն, երջանկություն և մեծ հաջողություններ կյանքում:
