Ժամանակիս մեծ մասն անցկացնում եմ աշխատավայրում, ուստի շատ ընկերներ չունեմ: Երբեմն ես խմում եմ հարևանիս ՝ Արմենի հետ: Նրա կինը` Աննան, ընդհանրապես չի սիրում մեր հավաքույթները, բայց նա ոչինչ չի կարող անել դրա դեմ: Արմենը լավ մարդ է, բայց նա ունի մի վատ հատկություն։ Հենց խմում է, սկսում է բղավել կնոջ վրա և վիրավորել նրան.
– Ես եմ վաստակել այդ ամենը, – գոռում է նա` մատնացույց անելով կահույքը, սարքավորումները։
Ես սովորաբար չեմ միջամտում նրանց վեճերին, ընտանեկան հարցերին: Բայց երբեմն ես պաշտպանում եմ Աննային, կամ պարզապես լուռ հեռանում եմ… Վերջին անգամ Արմենն ընդհանրապես նրան արցունքների հասցրեց։
— Որքա՞ն ես ծախսել իմ փողերից այսօր: Պատմիր մեզ կանանց կյանքի մասին, ձրիակերների, – ասաց Արմենը և կնոջը քաշքշեց գոգնոցից:
Աննան ձեռքով կտրուկ հարվածեց սեղանին, նույնիսկ բաժակները զնգացին: Ես հասկացա, որ հեռանալու ժամանակն է:
—Լսի՛ր այստեղ,- ֆշշացրեց ատամների արանքից Աննան նրա վրա:
Նա պահարանից հանեց մի ծրար և գցեց այն սեղանին, և փողի թղթադրամները ցրվեցին սեղանին:
—Կարդա, թե ով է վճարել դրանց համար, իսկ առայժմ ես կհավաքեմ իմ իրերը:
– Արմե՛ն, – ես խփեցի նրա ուսին,- կանգնեցրո՛ւ նրան, նա կհեռանա։
– Թո՛ղ գնա գրողի ծոցը, – աղաղակեց նա։ Որտեղ ասես քարշ չի գալիս։ Հաշիվները վճարել է ինչ -որ կին, – նա ցույց տվեց ինձ թղթի կտորները։ Հավանաբար հասարակաց տնից են փոխանցումներ կատարել։
«Սա գումար է տատիկիս հաշվից», – ասաց Աննան առանց բղավելու` հագնելով կոշիկները:
– Դու ոչ մի տատիկի մասին չես ասել, – փնթփնթաց Արմենը։ Կրկին ստում ես:
– Իհարկե չեմ ասել։ Նա հարուստ է ապրում: Քեզ միայն այդպիսի բան է պետք, անվճար նվեր կստանաս։ Իսկ ես հույս ունեի, որ դու տղամարդ կդառնաս:
Այս խոսքերով նա դուրս եկավ…
– Դու հիմար ես Արմեն, – ես խփեցի նրա ուսի, – հիմար էլ կմեռնես։
Այդ օրվանից ես դադարեցի նրա մոտ գնալ, նա զզվելի էր դարձել։
Հիմա ապրում է մենակ, այդ «տղամարդը»։
