Այսօր աղջիկս ինձ ուրախացրեց, նա ամուսնանում է:
Եվ նա պարզապես չէր մտածում, որ ժամանակը չէ, այլ փեսային արդեն որոշել էր: Վովան։
Իսկ ի՞նչ է ինձ տալիս այն, որ նա Վովան է։
Ես սկսեցի պարզ ու կոնկրետ հարցեր տալ իմ խոստումնալից փեսայի մասին:
Ով է նա:
Որտե՞ղ է նա սովորել
Աշխատանք ո՞ւնի։
Որտե՞ղ եք ապրելու: Իսկ մեքենա՞ն։
- Վա՜յյյ, հայրիկ – բացականչեց Արիշկան, – ինչու՞ մտածել, թե որտեղ ապրել: Մենք երեք սենյականոց բնակարան ունենք, միթե՞ ևս մեկը չի տեղավորվի: Նրա համար նույնիսկ նոր մահճակալ գնելու կարիք չկա։
- Ճիշտ է, – ծիծաղեցի ես, – նա կարծում է, որ նույնիսկ չպետք է նոր մահճակալ գնել:
- Իսկ մեքենան ինչի՞դ է պետք։ Դու ունես։ Դու ինձ միշտ տանում ես, դե, ինձ և Վովային միասին կտանես, ի՞նչ տարբերություն ձեզ համար: – Աղջիկս չհասկացավ հեգնանքը: Ո՛չ իմը, ո՛չ այն, որը թաքնվում է իր իսկ խոսքերի մեջ։
Ես ուզում էի աղջկաս հարցնել՝ ինչո՞ւ է նրան պետք նման փեսան: Սեփական ոչինչ չունի, դեռ բերանն է բացել ուրիշի ունեցածի առջև: Գուցե մտածե՞ս։
- Իսկ ի՞նչ կա մտածելու, նա այնքան լավն է, կատարյալ:
- Ինչու՞ կատարյալ, ի՞նչն է քեզ այդքան դուր գալիս նրանում:
- Նա միշտ թույլ է տալիս ինձ ճոճվել:
Սա արդեն փաստա՛րկ է։ Կարելի է նաև երջանկացնել կնոջս, փեսան պարզապես կատարյալ է:
Նա մեզ հետ կապրի, իսկ երեխան մեր կողքին է, երեխային չեն տանելու: Եվ թույլ է տալիս ճոճվել:
Կինս այնքան էլ չզարմացավ, ասաց, որ պետք է շղարշ կարել: Միայն թե մեկ շաբաթ առաջ աղջիկս պատրաստվում էր ամուսնանալ ուրիշի հետ:
Բայց նա փոխեց իր կարծիքը, քանի որ Մաքսը թույլ չտվեց նրան առաջ: Վովան առաջ է թողնում և ճոճում է նրան։ Մենք լրջորեն խոսում էինք հարսանիքի մասին: Այդ Մաքսը մեզ չի սազում, ագահ է։
Այդ Վոլոդյան ավելի լավն է, բայց այսօր հարսանիք չի լինի, արդեն ուշ է: Եթե Արիշկան բավականաչափ չքնի, վաղը նա ամբողջ օրը կլացի, իսկ եթե Վովան չցանկանա՞ ամուսնանալ լացող նվնվանի հետ:
Արինան ընդունեց փաստարկը, արագ պառկեց քնելու: Իսկ մենք որոշեցինք, որ պետք է ծանոթանալ փեսայի ծնողների հետ, քանի որ շուտով երիտասարդները կտեղափոխվեն մեզ մոտ: Միգուցե ստիպված լինե՞նք ճոճանակ տեղադրել տանը:
