Եթե աշխատելու ցանկություն չունեք, կարող եք մի կույտ երեխա ծնել և մնալ տանը:
Առնվազն այդպես է մտածում իմ զարմուհին։
Որքան հիշում եմ, Տանյան դպրոցում էլ առանձնապես ջանասեր չէր:
Մի կերպ ավարտեց «երեքներով», ուսումը չշարունակեց, բայց արագ աշխատանք գտավ, չնայած ցածր աշխատավարձով, իսկ հետո վազեց ամուսնանալու և սկսվե՜ց…
Թվում է թե այդ օրվանից Տանյան դուրս չի եկել հրամանագրից:
Նրա ամուսինը` Պետյան, երկու աշխատանք է կատարում ընտանիքը կերակրելու համար, իսկ Տանյան նստում է տանը և պետքն էլ չի:
Սկզբում դժվար էր, հիմա նա ավագ երեխաներին հրահանգում է հոգ տանել փոքրերի մասին, բայց նա իրականում չի էլ լարվում։
Ես փորձեցի սթափեցնել նրան՝ ասելով, որ ամուսինն այդպես երկար չի դիմանա։ Եթե նա որոշի հեռանալ, ի՞նչ կանի նա: Բայց Տանյան պարզապես ձեռքն է թափ տալիս, կյանքի այս ձևը նրան ձեռք է տալիս։
Ցավալի է ինչպես ամուսնու, այնպես էլ երեխաների համար, որոնցով գործնականում մայրը չի զբաղվում՝ մատնելով անտարբերության: Ի՞նչ եք կարծում այս իրավիճակի մասին:
