Հին Հունաստանում, որտեղ և ծնվել է արվեստը, հայտնի էին միայն երկու ժանրեր ՝ կատակերգություն և ողբերգություն:
Ասում են, որ մնացած ամեն ինչը, նույնիսկ եթե այն տեղ ունի այդտեղ, չափազանց ձանձրալի է ու անհեթեթ: Մեր ժամանակներում համարյա ոչինչ չի փոխվել, կան ավելի շատ ժանրեր, բայց միևնույնն է ամենաշատը ուզում են դիտել դրամա:
Դե ինչ, մենք ունենք այդպիսի հավաքածու, այսպես ասած, ամենադրամատիկ դրաման: Կատակերգության հետ խառնված:
Իսկական ընկերը միշտ կաջակցի և կօգնի
Մանկության տարիներին ունեցել եք երիտասարդ բժշկի հանդերձանք
Կինս. «Արի գնանք պարտեզի բաժին, ես պարզապես մի բան եմ ուզում նայել»
Աղջիկը հիացած չէ իր առաջին համբույրից
Երբ այդպես էլ չկարողացա գլուխկոտրուկը ճիշտ հավաքել
Ոչինչ չկա և չի էլ լինի: Ընդհանրապես ոչինչ
Աշխարհի ամենապատասխանատու աղավնին ու նրա շքեղ բույնը
Ես նույնիսկ չեմ ուզում իմանալ, թե ինչու է հայտնվել նման մակագրություն
Կատուն խլեց մահճակալը, իսկ շունը որոշում է հետագա անելիքները
Երբեմն կյանքում ամեն ինչ որոշվում է ընդամենը մեկ կարեւոր քայլով
Երբ անհրաժեշտ է ջինսը չորացնել մինչ երեկո ամեն գնով
Տեսե՞լ եք դեպրեսիվ աղբաման: Խնդրեմ, հիացեք
Դեժավյու։ Սուեզի ջրանցքում բեռնատարի պատմությունը կրկնվում է մեր աչքի առաջ
Ահա՞ թե ինչ են նրանք տեսել այնտեղ: Միթե՞ մուկ է հայտնվել
Արձանը համեմատեք շենքի հետևի գծապատկերի հետ: Մեկը մեկին, այնպես չէ՞
Թույլ մի տվեք, որ հղի կանայք գնումների գնան ճաշին
Ինչ զվարճալի տոն է
Պարզվում է ՝ սպորտային կոշիկների մեջ չէր երջանկությունը
Եվ այդ ժամանակ պետք է հնչի Մորիկոնեի ողբերգական երաժշտությունը
Կատվի ու շան մռութի արտահայտությունը: Եվ ամեն ինչ միանգամից պարզ է դառնում
