Այս պատմությունը զարմացրել է ամբողջ աշխարհին: Կինը որոշեց որդեգրել մի հիվանդ տղայի, որից նույնիսկ բժիշկներն էին հրաժարվել: Նա կարողացավ նրան հույս ու հավատ նվիրել երջանիկ ապագայի հանդեպ:
Ընդհանրապես, մենք պետք է հարգանքի տուրք մատուցենք այն մարդկանց, ովքեր երեխաներ են որդեգրում, դրա համար պետք է մեծ համբերություն և ուժ ունենալ: Իսկ այն ընտանիքները, ովքեր ֆիզիկական հաշմանդամություն ունեցող երեխաներ են վերցնում, պարզապես բարության գագաթնակետն են:
Այսօր մենք ձեզ հենց այդպիսի պատմություն կպատմենք
Պրիսցիլա Մորսն ապրում է ԱՄՆ–ում և սոցիալական ցանցերի ակտիվ օգտատեր է: Մի անգամ նա հանդիպեց գրության` մի հիվանդ տղայի մասին, որին ոչ ոք չէր ուզում որդեգրել:
Նա նոր էր դարձել յոթ տարեկան, բայց ամբողջ կյանքն անցկացրել էր հիվանդանոցներում: Նա ուներ առողջական լուրջ խնդիրներ` ուղեղային կաթված, սկոլիոզ և զարգացման լուրջ հետամնացություն: Այս գրառման մեջ կինը կարդաց նաև նրա մասին կարճ տեղեկատվություն: Այնտեղ ասվում էր, որ նրա կենսաբանական ծնողները գրեթե չեն կերակրել երեխային, բայց նաև համապատասխան ուշադրություն չեն դարձրել` ամբողջովին անտեսելով։
Այդ ժամանակ Պրիսցիլան արդեն երեխաներ ուներ։ Նրա երկու սեփական երեխաները և որդեգրված աղջիկը: Կինը մի փոքր մտածեց և որոշեց, որ դեռ բավականաչափ սեր և խնամք ուներ մեկ այլ երեխայի համար էլ։ Մի քանի օր հետո Պրիսցիլլան և նրա ամուսինն արդեն գտնվում էին երեխաների որդեգրման կենտրոնում:
Ավելի ուշ որդեգրող ծնողներն ասացին, որ երբ տեսան փոքրիկ Ռայանին, ցնցվեցին: Երեխան կարծես կմախք լիներ և դժվարանում էր շարժվել։
«Երեխան շատ նիհար էր և գործնականում մկաններ չուներ: Նա իմ ձեռքի հաստության էր: Ես չէի էլ կարող պատկերացնել, որ ամեն ինչ այդքան վատ է », – հիշում է կինը։
Տղայի կյանքը կախված էր գրեթե թելից, նոր ծնողները նրան առանց մեկ վայրկյան հապաղելու տեղափոխեցին ԱՄՆ–ի Վանդերբիլթի կլինիկա: Բժիշկները ստիպված էին երեխային կերակրել հատուկ խողովակով և կաթիլայիններով: Եվ երկու շաբաթ տևած բուժումից հետո երեխան կարողացավ տեղափոխվել նոր ընտանիք։
Մեկ տարի է անցել, տղայի քաշը նորմալացել է, նա սովորում է խոսել և արդեն առաջընթաց է գրանցում: Ռայանը շատ է ժպտում և հաճույք է ստանում մյուս երեխաների հետ շփվելիս: Իսկ Պրիսցիլան ասում է, որ նա գրեթե երբեք լաց չի լինում:
Միայն որդեգրող ծնողների սիրո, հոգատարության և ջանքերի շնորհիվ երեխան սկսեց վերականգնվել: Ընտանիքում մնացած երեխաները նույնպես շատ գոհ են իրենց եղբորից, նրանք հաճույքով խաղում են նրա հետ, կարդում են նրա համար և մեծ ուշադրություն են դարձնում:
