ԽՍՀՄ փլուզումից ի վեր տատիկիս հին բնակարանում վերանորոգում չի կատարվել:
Կահույքը, սարքերը և պատերի ձևավորումը պահանջում էին ուշադրություն, քանի որ դրանք հին տեսք ունեին և նոր սխրանքներ չէին ներշնչում:
Ուստի թոռները որոշեցին արմատապես փոխել ամեն ինչ:
Առաջ
Հին պահարաններ, ավերված լվացարան, դզզացող սառնարան և ճաշասենյակ, որը բաղկացած էր սեղանից և աթոռներից՝ ժամանակի ընթացքում մաշված պաստառով:
Չափազանց քիչ կահույք` բավականաչափ մեծ խոհանոցի համար։
Պաստառը խունացած է, աչքը կառչելու բան չունի: Եվ առանց արցունքների չես կարող նայել փայտե հատակին:
Բայց, իհարկե, միայնակ տատիկը, ոչ նյութապես, ոչ ֆիզիկապես, չէր կարող անել խոհանոցի վերափոխումը:
Հետո
Ազատ տարածքը ճիշտ բաժանվեց, որպեսզի տեսողական դատարկություններ չլինեն:
Գեղեցիկ հավաքածուն փոխարինեց հին պահարաններին` ինչպես հատակին, այնպես էլ կախովի, այնպես որ բոլոր տեսակի սպասքը պահելու տեղ կա:
Վերին դարակները նույնպես լուսավորված են հարմարավետ զգալու համար:
Գոգնոցը պատրաստվեց սպիտակ աղյուսե սալիկներից: Գարնիտուրի ստորին մասը մոխրագույն–սեւ է:
Ներկառուցված վառարան ՝ ինդուկցիոն սալիկով, սառնարան, միկրոալիքային վառարան` հարմարավետ մակարդակով:
Պատերը մասամբ ներկվեցին մուգ մոխրագույնով, իսկ տեղ-տեղ պաստառապատեցին, ինչը սենյակը ջերմ է դարձնում՝ չնայած մռայլ գույներին։
Հին սեղանի փոխարեն նրանք դրեցին նոր, կլոր, սպիտակը, իսկ դրա շուրջը` երկու հետաքրքիր աթոռ:
Որպեսզի լուսավոր լինի, նրանք կախեցին մի գեղեցիկ ջահ` մի քանի լամպով:
Սկզբում թվում էր, որ տատիկին կարող է դուր չգալ մուգ երանգների առկայությանը, բայց ամեն ինչ այնքան ներդաշնակ ու ոճային է երևում, որ բողոքելու բան չկա:
Իսկ եթե սեղանի վրա ծաղկաման էլ դնեն վայրի ծաղիկներով, ապա իսկական հեքիաթ կլինի:
