Այս պատմությունը պատահել է մի սովորական տղայի հետ, որի բակում անօթևան շուն էր ապրում: Ամեն առավոտ նա աշխատանքի ճանապարհին կերակրում էր կենդանուն, քանի որ քաղաքում գտնվող կենդանու համար այնքան էլ հեշտ չէ իր համար սնունդ հայթայթելը:
Մի անգամ իշխանությունները որոշեցին քաղաքը կարգի բերել և ազատվել թափառող կենդանիներից: Բոլոր շներին ու կատուներին բռնեցին, տեղադրեցին վանդակների մեջ, մեծահասակներին` էվթանազիայի ենթարկեցին: Այդ մարդիկ հայտնվեցին նաև այն բակում, որտեղ ապրում էր Մաքսիմը: Առավոտյան նա կնոջ հետ շտապում էր աշխատանքի և, ինչպես միշտ, ուտելիք էր վերցրել իր չորքոտանի ընկերոջ համար: Եվ հանկարծ պարզվեց. Շունն արդեն թակարդում էր, և ծառայության աշխատակիցները որոշում էին` ինչ անել նրա հետ, քնեցնել նրան, թե ոչ։
Մաքսիմը չէր ցանկանում կենդանու համար այդպիսի ճակատագիր, բայց անօգուտ էր վիճել բռնողների հետ: Տղամարդը նրանց հետ շատ քաղաքավարի խոսեց և խնդրեց, որ իրեն տան շանը: Նա ասաց, որ շանը վաղուց է ճանաչում, որ պատրաստ է խնամել ու պատասխանատու լինել շան համար: Նա խոստացավ, որ շունը այլևս փողոցում չի լինի, Մաքսիմը հոգ կտանի նրա մասին:
Աշխատողները բավականին հոռետեսորեն ունկնդրեցին Մաքսիմին, շատերն էին փորձել շներին վերցնել իրենցից: Բայց որոշ ժամանակ անց նրա փաստարկները նպատակին հասան, և շանը տվեցին նրան:
Այդպիսով Բարբոսը հայտնվեց ընտանիքում։
Ամուսինները նրան վերցրեցին իրենց թևի տակ, լվացին կեղտից շան շամպունով, գնեցին շան կեր: Սակայն, շունը նախընտրում էր բորշը, որը նա ժամանակ առ ժամանակ վայելում էր:
Այդ քնքուշ շունը կնոջ մոտ ալերգիա առաջացրեց, բայց զույգը նրան այնուամենայնիվ չթողեց ճակատագրի հույսին: Մաքսիմը Բարբոսի համար բացօթյա վանդակ կառուցեց բակում` տաք և հարմարավետ, այնպես որ բոլորը հիմա ապահով են, կյանքից գոհ և չեն պատրաստվում բաժանվել միմյանցից։
