Այսօր ես մենակ մնացի, կինս և որդիս գնացին զբոսնելու։
Ինձ նախատում էին, ասում էին արդեն քանի օր է չեմ կարողանում պատշգամբի պլաստմասե սալիկը կպցնել, տղաս էր պոկել: Հետևաբար ես որոշեցի «Վայրկյանական» սոսինձն օգտագործել։
Ես այս մասի վրա սոսինձ լցրեցի, չափսոսացի, լավ լցրեցի, նստել և սեղմում եմ։ Նստած սպասում եմ, սեղմում: Դե, ես սպասեցի, թողեցի: Ուզում էի գնալ… օ՛յ, թակարդ… Սոսինձը կաթել էր հատակին ամբողջ երկայնքով, ավելին, ես ոտաբոբիկ կանգնել էի, և ամբողջ ծանրությամբ նստել մոտ 3 րոպե…
Պատշգամբը բաց էր, քամի էր փչում, ցուրտ էր, չէի կարողանում փակել: Բջջային հեռախոսը դրված էր սեղանի վրա, տեսա… Չեմ հասնում ոչ մի կերպ, տնային հեռախոսն էլ էր մոտ, բայց ոչ մի կերպ… Փորձեցի պոկվել, ցավում է, չի ստացվում: Ես ամուր նստած եմ: Կինս կզբոսնի առնվազն ևս մեկ ժամ։
Սկզբում ես ինքս ինձ ասեցի այն ամենը, ինչ ես ասում եմ նրանց, ովքեր իմ ճանապարհն են կտրում… Փորձեցի թքել, միգուցե մի փոքր խոնավեցնեի, չեղավ։ Հետո մտածեցի… Միգուցե ես, կներեք, կեղտոտե՞մ: Գուցե ստացվ՞ի: Ես չպետք է թույլ տայի ինձ հայտնվել այդպիսի հիմար իրավիճակում, նա կծիծաղի ևս մեկ տարի… Դե, ես որոշեցի, կեղտոտեցի… Ոչ մի բան։
Արդյունքում՝ ես սառած եմ, սոսնձված և կեղտոտած… նստել ծխում եմ, սպասում եմ կնոջս անխուսափելի ամոթանքին և նախատինքին:
Զանգը տվեց, ես չեմ բացում, իհարկե… Պտտում է բանալիները, վերջ, մտածում եմ հիմա կսկսվի…
Մի խոսքով, կատարվածը գիտակցելուց հետո նա ուղղակի ընկավ հատակին և գալարվեց հիստերիայի մեջ… Այնուհետև նա մոտեցավ, հասկացավ, որ ես նստած եմ «լճակի» մեջ, իմանալով, թե դա ինչ է, ևս 5 րոպե ծիծաղեց: Ինձանից խոստում ստանալով իրեն ռեստորան տանել` նա ինձ բերեց լուծիչի մի շիշ…
Հիմա ես հոգեբանական տրավմա ունեմ: Քայլեք հողաթափերով, տիկնայք և պարոնայք…
