Որքան ուշ ենք մենք սկսում գնահատել թե մոր խնամքը, թե զրույցներն ու ամեն–ամենը

Որքան ուշ ենք մենք սկսում գնահատել թե մոր խնամքը, թե զրույցներն ու նկատողությունները… Հենց այս մասին են հեղինակի մտորումները։

Մայրս 73 տարեկան է։ Նա տանձեր է խցկում տոպրակիս մեջ և խեղճացած տոնով ասում. այնքան էլ սիրուն չեն, բայց շատ համեղ են։ Դե ու մերն են, առանց քիմիայի, դու սիրում ես տանձ, տար։ Ես վերցնում եմ։

Դուրս եմ գալիս, նստում մեքենաս։ Ես էլի ինչ–որ տեղ եմ շտապում։ Գնում եմ իմ գործերով, քաղաքից քաղաք եմ շտապում, ժամային գոտիներն եմ փոխում։ Մորս այցելում եմ, երբ ստացվում է։ Բոլոր գործերից հետո։ Ընկերուհիներիս հետ՝ սուրճից և գեղեցկության սրահում՝ մատնահարդարումից հետո։ Ինչ–որ մի համեղ բան եմ բերում։ Արագ գործերից եմ հարցնում, անհամբեր լսում եմ, թեթև կատակի եմ տալիս նրա՝ իմ կարծիքով ավելորդ և իզուր հոգսերի մասին պատմությունները։ Եվ կրկին մեկնում եմ, փախնում եմ իմ գործերով։

Մայրս անպայման կասի, որ բարակ եմ հագնվում, դրա համար էլ հազս չի անցնում։ Կասի, որ շատ եմ աշխատում և մի քիչ հանգստանալ է պետք։ Կհամաձայնի, որ կյանքը բարդ է և ոչինչ, եթե չեմ կարողանում հաճախակի այցելել իրեն։

Իսկ մենք ընդամենը 40 կիլոմետրի վրա ենք ապրում։ Ես կանոնավոր զանգում եմ նրան և լսում եմ նրա անշտապ և մանրամասն պատմությունները շուկայի մասին, քրոջ, որի համար գյուղում շատ դժվար է, այն մասին, որ մաղադանոսն անձրևից հետո աճել է և պետք է կտրել, որ լոլիկը վերջացել է, նույնիսկ կանաչը չկա, այնպիսի երաշտ էր, և որ կատուն զրկվել է աչքից…

Որքան ուշ ենք մենք սկսում գնահատել թե մոր խնամքը, թե զրույցներն ու ամեն–ամենը

Ինձ հետաքրքիր չէ։ Եվ ինձ թվում է, թե նրա կյանքում ոչ մի կարևոր բան տեղի չի ունենում։ Եվ ես մի քիչ բարկանում եմ, երբ նա սկսում է ինձ իր հիվանդություններից պատմել, որովհետև ես նրան խնդրում եմ բժշկի գնալ, իսկ նա չի համաձայնում, իսկ ես բժիշկ չեմ, ես ինչ իմանամ, թե ինչ դեղ է պետք խմել…

Իսկ մայրս ինձ հանկարծ խեղճ տոնով ասում է. ախր էլ ում մոտ գանգատվեմ, եթե ոչ քո…

Եվ այդ պահին, հեռախոսի մյուս ծայրում, ես հասկանում եմ, որ ես ստոր արածած եմ։ Եվ որ նրա այս զիլ և բարձր ձայնը լսափողում, և նրա բառերն ու խոսքերը, և մեր հավերժ վեճերը, թե ով է մեզանից ճիշտ և ով՝ սխալ, նրա խրատներն ու իմ արդարացումները, այս ամենը հենց մեր կյանքն է։ Այն, որը հենց հիմա է և հենց այստեղ…

Ես միանգամից գնում եմ նրա մոտ՝ «չնախատեսված», նա ինձ համար ձուկ է տապակում, հայրս ձմերուկ է կտրում և գինի է ուզում լցնել։ Չէ, չեմ կարող խմել, ղեկին եմ։ Նա միայնակ է խմում և գովում է իր գինին։ Մենք ծիծաղում ենք։

Ես փաթաթվում եմ մորս շալի մեջ, ցրտոտ է։ Մայրս վազում է խոհանոց, միացնում ջեռոցը, որ «մի քիչ տաքացնի խոհանոցը»։ Եվ ես կրկին փոքրիկ աղջիկ եմ, ում մոտ ամեն–ամեն բան կարգին է։ Ամեն բան համեղ է, ջերմ, ու չկան խնդիրներ։

Մայրիկ, մայրիկ… դու միայն թե երկար ապրիր, որովհետև ես չգիտեմ, թե ինչպես կարող եմ ապրել, եթե չլսեմ քո ձայնը լսափողի մեջ, որովհետև ես չգիտեմ, թե ինչպես կարող է լինել առանց քո խոհանոցի, որտեղ դու ինձ կերակրում ես և ամեն բան անում, որ տանը ջերմություն լինի…

Նյութը հրապարակման պատրաստեց ARMBLOG–ը

Տեղեկացրե՛ք Ձեր մտերիմներին:

Загрузка ...